|
Dylan, the now almost 68 year old pop legend who has done
about a hundred shows a year for the past decades, visited Amsterdam,
early april. After the first two shows in Heineken Music Hall, on Good
Friday and the day before Easter were almost sold out, a third one was
organized on Easter Sunday. For those who are interested, and there seem
to be many.
It is surprising to see how many people expect him to copy
his old sound at concerts, like the other legends do. After abusing his
voice like that for 48 years, he couldnÕt. But he turned his flaw into a
means. His comeback in 1997 with ÔTime out of MindÕ, his first platina
album since ÔSlow Train ComingÕ (1979), proves that. Dylan now barks like
a hoarse dog, he sings like someone with half the voice of Tom Waits. The
lyrics only seem to grow better. The long, energetic melody lines have
become short-of-breath, jagged sentences, he transforms himself and all
of his repertory transforms with him. During his shows his old work
sounds like his new work. Have the old songs grown any better? Maybe not,
but those who enjoy the new albums have no problems with it. And what
other artist above 50 plays new songs at shows that are as good as the
old hits, while old songs are reborn in surprisingly fine arrangements?
Dylan concentrates himself on recent work, also the formidable album with
outtakes and live-recordings from only new songs, ÔTell Tale SignsÕ
(2008), the 8th volume of the ÔBootleg SeriesÕ, testifies to
that.
The band looks relaxed, dressed in light brown suits,
wearing hats, clearly has been together for years and plays without any
ways of exaggeration. Every now and then a broad grin to another
musician, they are constantly focussed at the boss in his dark blue suit
with yellow stripes, feather in his hat.
He nodds a few times, signals a few directions and hardly
pays attention. They have to find out for themselves. He says nothing to
the audience, until he introduces the band at the end.
The violin and steel guitar are poorly amplified, otherwise
the sound is excellent. ItÕs not layered, but clear and simple, with few
notes. Dylan said in an interview a few years back that he couldnÕt find
a keyboard player that was willing to submit himself to the restrictions
of DylanÕs current idiom. Therefore he plays himself, he stands at the
right of his band, behind one keyboard and uses just one sounds for
months at a raw. Right now, it is the classic Hammond sound. The
restricted performance possibilities for the top musicians also apply for
the light: there is an enormous amount of spotlights, but only a few are
used simultaneously to create a minimalistic atmosphere.
Dylan opens with the blues song ÔGotta Serve SomebodyÕ from
ÔSlow Train ComingÕ. Not a good start of the evening, the arrangement is
not very inventive and the band doesnÕt sing the catchy backing parts. It
is the first track on the first album from his religious period. It is
Easter, after all. It stays with that for now. Next, 2 out of the 8 songs
from the sixties on the setlist. The country song ÔDonÕt think twice,
itÕs all rightÕ is played
with a standup bass instead of an electric and ÔMost likely you go your
wayÕ is a rough rock song, like on the live album ÔDown in the FloodÕ
(1974). ÔMillion MilesÕ, the only song from ÔTime out of MindÕ, hasnÕt
been changed, itÕs an atmospheric blues song. ÒI'm drifting in and out of
dreamless sleep/throwing all my memories in a ditch so deep/did so many
things I never did intend to do/Well I'm trying to get closer, but I'm
still a million miles from you.Ó
|
The band rocks on, with an unrecognizable version of ÔStuck
inside of Mobile with the Memphis Blues againÕ. After that, two oldfashioned
sounding songs from ÔLove and TheftÕ (2001). The ballad ÔSugar BabyÕ has
a light swing and new, subtle changing rhythms at the end of each verse.
The happy sound doesnÕt fit very well, the song is about an impossible
relationship. ÒEvery moment of existence seems like some dirty
trick/Happiness can come suddenly and leave just as quick/Any minute of
the day the bubble could burst/Try to make things better for someone,
sometimes, you just end up making it a thousand times worse.Ó The rock Ôn
roll song ÔTweedle Dee & Tweedle DumÕ hasnÕt been changed. What does
change, is that Dylan moves center stage, rocking, playing his harmonica.
ÔBeyond the HorizonÕ has become an even more casual song than it is on
ÔModern TimesÕ (2006). It is kind of dreary. After that, ÔDesolation
RowÕ, again unrecognizable and far better than the original. ÔTough MamaÕ
is a bit of an unknown song from Õ74. The band plays around with it. Many
false endings, many repetitions of riffs and finally the last verse.
ÔHighway 61 RevisitedÕ continues with the same energy but is far less
interesting.
The zenith of the night is ÔAinÕt TalkinÕ from ÔModern
TimesÕ. Serenity descends, like Dylan takes us by the hand and shows us
some silent place, like his neverending tour is nothing more than a
journey through his inner self. ÒAin't talkin', just walkin' –
through the world, mysterious and vague.Ó Easter pops up again: ÒI walked
out in the mystic garden on a hot summer day, hot summer lawn - Excuse
me, ma'am, I beg your pardon, there's no one here: the gardener is gone.Ó
With the line ÒHeart burnin', still yearnin' - walkin',
Ôtil I'm clean out of sightÓ this song might have been a worthy end of
the night, but Dylan proceeds with the rock Ôn roll song ÔThunder on the
MountainÕ, from the same album. He should have skipped ÔLike a Rolling
StoneÕ. The sound sounded the same as the original, except for the
distinctive organ part and the inimitatable vocals, combined these are
the hook of the song.
ÔAll along the WatchtowerÕ was another highlight. A full,
urging sound. ÔSpirit on the WaterÕ from ÔModern TimesÕ, a light-footed
love song with an instrumental tune that just wonÕt leave your head, should have been the end,
but to to please the old fans, Dylan grumbled ÔBlowinÕ in the WindÕ.
Unrecognizable, uninspired and dull, in a 6/8 meter. O well, I think it
was Picasso who once said: a great artist must be allowed to make great
mistakes.
|
|
Dylan, de bijna 68-jarige poplegende die al decennia lang
zoÕn 100 keer per jaar optreedt, deed begin april Amsterdam aan. Toen de
eerste twee concerten in Heineken Music Hall, op goede vrijdag en stille
zaterdag, grotendeels uitverkocht waren, werd een derde georganiseerd op
paaszondag. Voor de liefhebbers, en daar zijn er duidelijk genoeg van.
Verrassend, hoeveel mensen verwachten dat hij op concerten
zijn oude sound kopieert zoals de andere legendes. Na 48 jaar verkeerd
stemgebruik kan hij dat ook niet meer, maar van dat manco heeft hij een
middel gemaakt. Zijn comeback in 1997 met ÔTime out of MindÕ, zijn eerste
platina album sinds ÔSlow Train ComingÕ (1979), bewijst dat. Dylan zingt
nu met een schorre blaf, als iemand met de helft van de stem van Tom
Waits. De teksten blijken alleen maar beter te worden. De lange energieke
melodielijnen zijn nu kortademige, puntige zinnen, hij transformeert
zichzelf en zijn hele repertoire transformeert mee. Zijn oude werk klinkt
op concerten als zijn nieuwe werk. Is het oude werk er beter op geworden?
Misschien niet, maar wie van de nieuwe albums kan genieten heeft er geen
problemen mee. En van welke 50-plusser zijn de nieuwe nummers op
concerten net zo goed als de oude, terwijl oude nummers in verrassend
goede arrangementen als nieuw klinken? Dylan richt zich op recent werk,
ook het formidabele album met outtakes en live-opnames van enkel nieuwe
nummers, ÔTell Tale SignsÕ (2008), alweer het achtste deel van de
ÔBootleg SeriesÕ, getuigt daarvan.
De band staat er ontspannen bij, gehuld in lichtbruine
pakken, getooid met hoeden, is uitstekend op elkaar ingespeeld en musiceert
zonder enige vorm van overdrijving. Af en toe een brede grijns naar een
ander en steeds gefocust op de baas, die een geelgebiesd donkerblauw pak
aanheeft en een hoed met een veer draagt. Hij knikt een paar keer, geeft
af en toe aan wat er moet gebeuren en let nauwelijks op. Ze moeten het
maar redden. Hij zegt niets tegen het publiek, tot hij aan het einde de
band voorstelt.
De viool en steel guitar zijn slecht hoorbaar, verder is
het geluid uitstekend. Niet gelaagd, maar helder en simpel, met weinig noten.
Dylan heeft een aantal jaar geleden in een interview gezegd dat hij geen
toetsenist kon vinden die zich wilde onderwerpen aan de beperkingen van
zijn huidige idioom. Hij speelt daarom zelf, hij staat uiterst rechts van
de band achter een toetsenbord en gebruikt maandenlang ŽŽn enkel geluid.
Momenteel is dat het klassieke Hammond geluid. Het uitgedunde spel van de
topmusici wordt gespiegeld door de verlichting: een overdaad aan
schijnwerpers, waarvan er steeds maar enkele gebruikt worden voor een
minimalistische sfeer.
Dylan opent met het bluesnummer ÔGotta Serve SomebodyÕ, van
ÔSlow Train ComingÕ. Geen goed begin van de avond, de begeleiding is niet
erg inventief en de pakkende achtergrondzang is er niet. Het is het
eerste nummer op de eerste plaat uit zijn religieuze periode. Het is
Pasen, tenslotte. Daar blijft het even bij.
Twee van de acht jaren zestig nummers uit de setlist
volgen. Het countrynummer ÔDonÕt think twice, itÕs all rightÕ wordt
begeleid door contrabas en ÔMost likely you go your wayÕ is een stevig
rocknummer, net als op het live-album ÔDown in the FloodÕ (1974).
ÔMillion MilesÕ, het enige nummer van ÔTime out of MindÕ, is niet
veranderd; een sfeervol bluesnummer. ÒI'm drifting in and out of
dreamless sleep/throwing all my memories in a ditch so deep/did so many
things I never did intend to do/Well I'm trying to get closer, but I'm
still a million miles from you.Ó
|
Onherkenbaar rockt de band verder met ÔStuck inside of
Mobile with the Memphis Blues againÕ. Twee ouderwets gearrangeerde
nummers van ÔLove and TheftÕ (2001) volgen. De ballad ÔSugar BabyÕ heeft
een lichte swing en nieuwe, subtiele ritmische verschuivingen in het
einde van ieder couplet. Het vrolijke past bijna niet, het nummer gaat
over een onmogelijke relatie. ÒEvery moment of existence seems like some
dirty trick/Happiness can come suddenly and leave just as quick/Any
minute of the day the bubble could burst/Try to make things better for
someone, sometimes, you just end up making it a thousand times worse.Ó
Het rock Ôn roll nummer ÔTweedle Dee & Tweedle DumÕ is onveranderd.
Bij wijze van afwisseling staat Dylan wiegend midden op het podium met
zijn mondharmonica.
ÔBeyond the HorizonÕ is een nog luchtiger nummer geworden
dan op ÔModern TimesÕ (2006). Het is nogal langdradig. ÔDesolation RowÕ
volgt in opnieuw een onherkenbaar arrangement, stukken beter dan het
origineel. Erna ÔTough MamaÕ, een minder bekend nummer uit Õ74. Er wordt
ontzettend mee gespeeld; veel valse eindes, veel herhalingen van riffjes
en uiteindelijk het laatste couplet. ÔHighway 61 RevisitedÕ gaat even
energiek door maar is minder interessant.
Het hoogtepunt van de avond is ÔAinÕt TalkinÕ, van ÔModern
TimesÕ. Een rust daalt neer, alsof Dylan ons aan de hand meeneemt naar
een verstilde plaats, alsof zijn eeuwigdurende tournee een reis door
zichzelf is. ÔAin't talkin', just walkin' – through the world,
mysterious and vague.Õ Pasen komt ook even langs: ÔI walked out in the
mystic garden on a hot summer day, hot summer lawn - Excuse me, ma'am, I
beg your pardon, there's no one here: the gardener is gone.Ó
Met de regel ÒHeart burnin', still yearnin' - walkin', Ôtil
I'm clean out of sightÓ was het een waardige afsluiting van het concert
geweest, maar Dylan ging verder met het rock Ôn roll nummer ÔThunder on
the MountainÕ van hetzelfde album. ÔLike a Rolling StoneÕ had beter
overgeslagen kunnen worden. Het nummer klonk hetzelfde als het orgineel,
op de kenmerkende orgelpartij en de onnavolgbare zang na, waarvan het
samenspel juist de hook van de song is. ÔAll along the WatchtowerÕ was
nog een hoogtepunt. Een volle, pompende sound. ÔSpirit on the WaterÕ van
ÔModern TimesÕ, een lichtvoetig liefdesliedje met een instrumentaal
melodietje dat je maar niet uit je hoofd kunt krijgen, had het einde
moeten zijn, maar om de oude fans ter wille te zijn, werd ÔBlowinÕ in the
WindÕ nog even gebromd. Onherkenbaar en saai, in een 6/8 maat. Ach, ik
meen dat Picasso ooit zei: een groot kunstenaar moet zich groots kunnen
vergissen.
|
